Showing posts with label ഹിന്ദി ചലച്ചിത്രം. Show all posts
Showing posts with label ഹിന്ദി ചലച്ചിത്രം. Show all posts

Jul 7, 2010

രാവണന്മാര്‍

വര്‍ഷങ്ങളായി മനസ്സിലുള്ള, ചില പദ്ധതികള്‍ക്കായുള്ള ശ്രമങ്ങളും അതിന്റെ ചെറുതും വലുതുമായ തിരക്കുകളുമായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മാസങ്ങളില്‍ ‍. എന്നില്‍ ചലച്ചിത്രങ്ങളൊന്നും കാര്യമായി പെയ്യാതിരുന്ന ഒരു വരണ്ട മഴക്കാലം. എങ്കിലും കൊച്ചിയിലെ സുഹൃദ്‌സംഘത്തിനൊപ്പം ആദ്യദിനം തന്നെ 'രാവണന്മാരെ' കണ്ടിരുന്നു, ഇതുവരെയും ഒരു കുറിപ്പുപോലും സാധ്യമായില്ലെങ്കിലും. ഇനിയും 'രാവണന്മാരെ'ക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പിന് പ്രസക്തിയുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ, ഞാനടങ്ങുന്ന ഒരു തലമുറയെ ഭ്രമിപ്പിച്ച ഒരു സംവിധായകന്റെ ഇടര്‍ച്ചയെ എങ്ങിനെയാണ് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുവാനാകുന്നത്? ഇത് 'രാവണ'ചിത്രങ്ങളുടെ അധിക വായനയല്ല, വൈകിപ്പോയൊരു അല്‍പ വായനയാണ്.


നാട്ടിലെ ലക്ഷണശാസ്ത്രപ്രകാരം പലരും, പലപ്പോഴും, പല ദോഷങ്ങളും പറയാറുണ്ടെങ്കിലും മണിരത്നം 'ഫ്ലേവറിന്' കാര്യമായ മുന്‍തലമുറക്കാരില്ല. പ്രമേയവും പ്രമേയപരിസരവും എന്തുമാകട്ടെ ചിത്രത്തില്‍ അണിച്ചേരുന്ന സാങ്കേതിക വിദഗ്ദര്‍ ആരുമാകട്ടെ എന്നും മണിരത്നം ചിത്രങ്ങളുടെ ദൃശ്യപരിചരണം സവിശേഷമാണ്. പലപ്പോഴും ചിത്രത്തിന്റെ, പ്രമേയ ബലഹീനതകളെ വര്‍ണ്ണ പുതപ്പുകളില്‍ സമര്‍ത്ഥമായി അദ്ദേഹം മൂടിവെച്ചു. അധികമാരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിലും അത്തരം ബലഹീനതകള്‍ മറനീക്കി പുറത്തുവന്നത് വല്ലപ്പോഴുമൊരിക്കല്‍ മണിരത്നം മറ്റ് സംവിധായകര്‍ക്കുവേണ്ടി എഴുതിയപ്പോഴായിരുന്നു. മണിരത്നം ചിത്രങ്ങളെപ്പോലെ പ്രകാശവും നിറങ്ങളും നൃത്തമാടാതിരുന്ന ഭാരതിരാജയുടെ സംവിധാനത്തില്‍ എ.ആര്‍ റഹ്മാന്റെ മികച്ച ഗാനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും 1999-ല്‍ 'താജ് മഹല്‍ ' എന്ന മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ കഥാരൂപം ബോക്സ് ഓഫീസില്‍ വീണുടഞ്ഞു.

സാങ്കേതിക വിദഗ്ദരിലുള്ള അതിരുകടന്ന വിശ്വാസമാവണം 'രാവണന്‍'പോലൊരു സൃഷ്ടിക്കുപുറകില്‍ . സ്വപ്നസമാനമായ ആ ടീമിനുപോലും (സന്തോഷ്‌ ശിവന്‍ - എ.ആര്‍ റഹ്മാന്‍ - ശ്രീകര്‍ പ്രസാദ്‌) രക്ഷപ്പെടുത്തുവാന്‍ കഴിയാത്തത്രയും ബലഹീനമായൊരു ആശയമാണ് 'രാവണന്റെ'ത്.

പുരാണ കഥകള്‍ക്ക് മണിരത്നം മുന്‍പും പുതിയ ഭാഷ്യങ്ങള്‍ ചമച്ചിട്ടുണ്ട്. 'ദളപതി'യെന്ന ചിത്രത്തിന്റെ പരസ്യപ്രചാരണങ്ങള്‍ പോലും 'സൂര്യയും ദേവയും' മഹാഭാരതത്തിലെ 'ദുര്യോധനനും കര്‍ണ്ണനു'മാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടായിരുന്നു. സൂക്ഷ്മദൃഷ്ടിയില്‍ ‍, 'റോജ'യുടെ കഥയില്‍ 'സത്യവാന്‍ സാവിത്രി'യുടെ അനുരണനങ്ങള്‍ ഒളിഞ്ഞിരുക്കുന്നത് കാണാം.

നിറയെ കഥാപാത്രങ്ങളും ഉപകഥകളുമുള്ള 'രാമായണ'ത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷ ശരീരത്തില്‍ നിന്ന് കേവലം മുഖ്യകഥാപാത്രങ്ങളെ പുതിയ കാലത്തില്‍ ആരോപിക്കുക മാത്രമാണ് മണിരത്നം ചെയ്യുന്നത്. ചിത്രം കാണുന്ന ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തിനും ആശയം അറിവുള്ളതല്ലേ എന്ന് കരുതിയിട്ടാണോ എന്തോ കഥാപാത്ര നിര്‍മ്മിതിയില്‍ കാര്യമായ പിശുക്ക്‌ കാണിക്കുന്നുണ്ട് രചയിതാവ്‌. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഏതെങ്കിലുമൊരു പത്രത്തിലെ ഒരു തട്ടികൊണ്ടുപോകല്‍ വാര്‍ത്തയിലെ ആഴവും പരപ്പും മാത്രമേ ഈ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്കുള്ളൂ. രാമായണത്തിന്റെ പുതിയ വായന എന്ന വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ നമുക്ക്‌ തല്‍ക്കാലം മറക്കാം. എങ്കിലും ഗോവിന്ദയേയും, കാര്‍ത്തിക്കിനേയും വാലില്ലാത്ത കുരങ്ങനാക്കി കളിപ്പിച്ചത് സാക്ഷാല്‍ ആഞ്ജനേയനുപോലും ക്ഷമിക്കുവാന്‍ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

വിദേശഭാഷാചിത്രങ്ങളില്‍ , പ്രത്യേകിച്ചും ഇംഗ്ലീഷ് ചിത്രങ്ങളില്‍ പ്രമുഖ മേഖലകളെപ്പോലെ തന്നെ പ്രധാനമായ ഒന്നാണ് താരനിര്‍ണ്ണയം (casting). ഒരു ചിത്രത്തിലെ താരനിര്‍ണ്ണയത്തിന് മാത്രമായി ചിലപ്പോള്‍ ഒരു സംഘം തന്നെ ഉണ്ടായെന്നും വരാം. ചലച്ചിത്രങ്ങളില്‍ താരനിര്‍ണ്ണയത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഇരുഭാഷകളിലായി പുറത്തിറങ്ങിയ 'രാവണന്മാരെ' മാത്രം ഒന്ന്‍ നിരീക്ഷിച്ചാല്‍ മതി. രംഗഘടനയില്‍ , രൂപകല്പനയില്‍ ഒന്നായ രണ്ട് ചിത്രങ്ങള്‍ വേര്‍തിരിയുന്നത് മുഖ്യ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തിലും അഭിനേതാക്കളിലുമാണ്. ഇതില്‍ 'പണ്ടേ ദുര്‍ബല പോരാത്തതിന് ഗര്‍ഭിണി' എന്നു പറഞ്ഞതുപോലെയാണ് ഹിന്ദി പറയുന്ന 'രാവണ്‍ ', അഭിഷേക് ബച്ചന്‍ സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട രീതിയില്‍ മോശമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ചിത്രം വളരെ തണുത്ത പ്രതികരണം നേടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതേ സമയം തമിഴന്‍ സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട രീതിയില്‍ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്‌. മണിരത്നംപോലെ ഒരു സംവിധായകനുപോലും താരനിര്‍ണ്ണയത്തില്‍ പിഴവ്‌ പറ്റുന്നു എങ്കില്‍ സൂപ്പര്‍ താരങ്ങളുടേയും അവരുടെ പിണിയാളുകളുടെയും വാലില്‍ തൂങ്ങുന്ന മലയാള ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇക്കാര്യത്തില്‍ ചിന്തിക്കാതിരിക്കുകയാവും ഭേദം.

രൂപത്തിലും ചേഷ്ടകളിലും വിക്രം തന്റെ തന്നെ പഴയ കാല കഥാപാത്രങ്ങളെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്‌. ഇരുഭാഷകളിലും ഇരുകഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെയുള്ള ഈ വരവ്‌ കൌതുകകരമായി തോന്നി. കോമഡി രംഗങ്ങള്‍ ചിത്രത്തില്‍ ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട് പൃഥ്വിരാജ് മോശമായില്ല. ഇരുചിത്രങ്ങളിലും ശ്രദ്ധേയമായൊരാള്‍ പ്രിയാമണിയാണ്.

ചിത്രത്തിന്റെ ചിത്രസംയോജനമാണ് പാളിയതെന്നും അല്ലെങ്കില്‍ അഭിഷേക് ബച്ചന്‍ ഒരു സംഭവമായേനെ, എന്നും അച്ഛന്‍ ബച്ചന്‍ പറഞ്ഞതായി വായിച്ചു. 'കരുണാകര വാല്‍സല്യം' എന്ന പ്രതിഭാസം കേരളത്തില്‍ മാത്രമല്ലെന്നും അതിന് ഇന്ത്യയില്‍ പലയിടത്തും പല മേഖലയിലും ഇനിയുമേറെ വിളങ്ങുവാനുണ്ടെന്നും മനസ്സിലായി. എന്തായാലും, പറഞ്ഞത് 'ബിഗ്‌ ബി'യാണല്ലോ എന്നുപോലും ശങ്കിക്കാതെ സന്തോഷ്‌ ശിവന്‍, വിക്രം മുതലായവര്‍ കൃത്യമായി മറുപടി നല്‍കിയത്‌ ഉചിതമായി.

മണിരത്നം ചിത്രത്തിന്റെ സാങ്കേതിക വിഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് എടുത്ത്‌ എഴുതേണ്ട കാര്യമില്ല. ഭേദപ്പെട്ട് പണിയെടുക്കുന്നവനും അവിടെ കാര്യമായി വിയര്‍പ്പൊഴുക്കേണ്ടിവരും, വിയര്‍പ്പൊഴുക്കിയിട്ടുമുണ്ട്. പക്ഷേ അടിസ്ഥാന ശിലയില്ലാത്ത ആശയങ്ങള്‍ക്ക് മുകളിലെ വിയര്‍പ്പ് പാഴായി പോകുകയേ ഉള്ളൂ.

മണിരത്നം എന്ന സംവിധായകനെ എനിക്കിപ്പോഴും ഏറെ ബഹുമാനമാണ്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ്‌ എന്റെ ആദ്യ ചെന്നൈ യാത്രയില്‍ ഞാന്‍ മറക്കാതെ ചെയ്തൊരു കാര്യം അണ്ണാശാലയിലെ 'രാജ് വീഡിയോ വിഷനി'ല്‍ പോയി പഴയ കാല മണിരത്നം ചിത്രങ്ങളെല്ലാം തപ്പിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. 'രാവണനി'ലെ ചില ദൃശ്യഖണ്ഡങ്ങളെങ്കിലും എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചു എന്നതാണ് സത്യവും. ഇത്രയും വലിയ, മുതല്‍മുടക്കുള്ള ഒരു ചിത്രം ഇനി എടുക്കില്ല എന്നാണ്, മണിരത്നം ചിത്രം പുറത്തിറങ്ങും മുന്‍പ്‌ പറഞ്ഞത്. ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു, സാങ്കേതിക തികവിന്റെ തച്ചുശാസ്ത്രം മാത്രമായി അധ:പതിക്കാത്ത ഒരു മണിരത്നം ചിത്രത്തിനായി...

ആകെത്തുക: മിഴിവാര്‍ന്ന ദൃശ്യങ്ങള്‍ മണിരത്നം ചിത്രങ്ങളുടെ മുഖമുദ്രയാണ്. അത്തരം ദൃശ്യങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്രകള്‍ നല്ല ചലച്ചിത്രമാവണമെന്നില്ല. തമിഴന്‍ 'രാവണനെ' ഒരു നോക്ക് കണ്ടുകൊള്ളൂ. എങ്കിലും ഹിന്ദി 'രാവണ്‍ ' ഒഴിവാക്കുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത്.

Mar 25, 2010

പാഞ്ച് (Paanch)

(ഇന്ത്യയില്‍ പ്രദര്‍ശനാനുമതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചിത്രത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുകയാണ് ഇക്കുറി 'ചിത്രനിരീക്ഷണത്തില്‍ '. ഈ ചിത്രം പ്രായപൂർത്തിയായവരെ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതാണ്.)

'പ്രദര്‍ശനാനുമതി നിഷേധിക്കപ്പെടുക'. ചലച്ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക്, പ്രത്യേകിച്ചും കച്ചവട ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ കൂടിയുള്ള ചലച്ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക്, ഇന്ത്യയില്‍ ഒരുപക്ഷേ അപൂര്‍വ്വമായി മാത്രം സംഭവിക്കുന്നതാണ്. എഴുത്തുകാരനായും സംവിധായകനായും, നിരൂപക പ്രശംസയും സാമ്പത്തിക വിജയങ്ങളും, സമീപകാല ഹിന്ദി ചലച്ചിത്രവേദിയില്‍ ഒരുപോലെ കൈമുതലായ അനുരാഗ് കാശ്യപിന്‍റെ ആദ്യ സംവിധാന സംരംഭം, 2002-ല്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ 'പാഞ്ച്', ഇന്ത്യയില്‍ പ്രദര്‍ശനാനുമതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ട അല്ലെങ്കില്‍ നിരോധിക്കപ്പെട്ട ചിത്രമാണ്.


രണ്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പാണ് ഈ ചിത്രത്തിനെ കുറിച്ച് ഞാന്‍ അറിയുന്നത്. സമകാലീന ഇന്ത്യന്‍ ചലച്ചിത്രത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രഭാഷണത്തില്‍ രഞ്ജിനി മജുംദാര്‍ , സത്യാ, കമ്പനി മുതലായ ചിത്രങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം 'പാഞ്ച്' എന്നൊരു ചിത്രവും പരാമര്‍ശ്ശിക്കുകയുണ്ടായി. ചിത്രത്തിന്‍റെ ചില ഭാഗങ്ങള്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലര്‍ ഗണത്തിലുള്‍പ്പെടുന്ന ചിത്രങ്ങളോട് പൊതുവില്‍ ഒരു ആഭിമുഖ്യം ഉള്ളതുകൊണ്ട് ചിത്രത്തിനുവേണ്ടി അന്നു മുതലേ അന്വേഷണം തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. നിരോധിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചിത്രം കണ്ടെത്താനുള്ള വഴികളൊന്നും മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞില്ല, ഇക്കഴിഞ്ഞ ഡിസംബര്‍ വരെ.

സംവിധായകന്‍ അനുരാഗ് കാശ്യപിന്‍റെ 'ദേവ് ഡി' ഇക്കഴിഞ്ഞ തിരുവനന്തപുരം അന്താരാഷ്‌ട്ര ചലച്ചിത്രോത്സവത്തില്‍ സമകാലീന ഇന്ത്യന്‍ ചലച്ചിത്ര വിഭാഗത്തിലുള്‍പ്പെടുത്തി പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിരുന്നു. അനുരാഗ് കാശ്യപ് ചലച്ചിത്രോത്സവത്തില്‍ സംബന്ധിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ചലച്ചിത്ര അക്കാദമി ഒരുക്കിയ അനുരാഗ് കാശ്യപുമായുള്ള ഒരു മുഖാമുഖത്തിന് ശേഷം വീണുകിട്ടിയ ഒരു സന്ദര്‍ഭത്തിലാണ് 'പാഞ്ച്' ലഭിക്കുവാനുള്ള സാധ്യതകള്‍ അന്വേഷിക്കുന്നത്. 'PirateBay.com' എന്നായിരുന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഉത്തരം. :)

പത്തോ പതിനഞ്ചോ ഫ്രെയിംസ് പെര്‍ സെക്കന്റിന്‍റെ ചടുലതയില്‍ ഇരുണ്ട, തിളച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു നഗരവീഥിയില്‍ നിന്നാണ് ചിത്രമാരംഭിക്കുന്നത്. ഓടിയും ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞും ഒളിച്ചും നോക്കുന്ന ക്യാമറാക്കണ്ണുകള്‍. കാണുവാനിരിക്കുന്ന ഇരുണ്ട ജീവിത മുഖങ്ങളുടെ, കാമനകളുടെ, അപ്രതീക്ഷിതമായ ജീവിത വ്യതിയാനങ്ങളുടെ പകര്‍പ്പുപോലെ...

Synopsis:

കഴിവും അനുഭവപരിചയവും ഉണ്ടായിട്ടും ശ്രദ്ധേയരാകാത്ത, സംഗീതത്തില്‍ ഒരു ഭാവി സ്വപ്നം കാണുന്ന, 'ഡ്രോപ്പ്-ഔട്ട്സ്‌' ലൂക്ക്, മുര്‍ഗി, ജോയ്‌, പോണ്ടി, ഷ്യൂളി എന്നീ അഞ്ച് പേരാണ്‌ ചിത്രത്തിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങള്‍. പ്രവചനാതീതമായി പ്രതികരിക്കുന്ന ലൂക്കിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഹോട്ടലുകളിലും നിശാക്ലബ്ബുകളിലും തുച്ഛമായ തുകയ്ക്ക് ഈ സംഘം പാടുന്നു. ലഭിക്കുന്ന പണം ഭൂരിഭാഗവും ചിലവഴിക്കുന്നത് മദ്യത്തിനും ആത്മാവിനെ മയക്കുന്ന മരുന്നുകള്‍ക്കുമാണ്. ഈ 'പാഞ്ചിനും' അടുത്ത ബന്ധുക്കളോ പറയത്തക്ക സുഹൃത്തുക്കളോ ഇല്ല. നിഖില്‍ എന്ന ഒരേയൊരു സുഹൃത്തിന്റെ ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരു ഗാരേജില്‍ ഇവര്‍ ജീവിതവും പരിശീലനങ്ങളും തള്ളിനീക്കി.

പണം കണ്ടെത്തുവാനായി നിഖിലിന്റെ അനുമതിയോടെ, പണക്കാരനായ നിഖിലിന്റെ പിതാവിനെ, മകനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി എന്ന്‍ ധരിപ്പിക്കുന്നു. മോചിപ്പിക്കുവാനായി ലഭിക്കുന്ന പണം, നിഖില്‍ അടക്കമുള്ളവര്‍ പങ്കുവെച്ചെടുക്കുന്നു എന്നാണ് ധാരണ.

അന്നേദിവസം രാത്രിയില്‍ ഒരു വഴക്കിനിടയില്‍ ലുക്ക്‌, നിഖിലിനെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ മുന്നില്‍വെച്ച് ക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. പണത്തിനായുള്ള ആവശ്യവും സംഭവിച്ചുപോയ ഒരു കൊലപാതകം മൂടിവെയ്ക്കുവാനുള്ള വ്യഗ്രതയും ആ സുഹൃത്ത്‌ സംഘത്തിനെ കൂടുതല്‍ കുറ്റകൃത്യങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നു...

അസാധാരണമായ ഒരു ആശയമൊന്നുമല്ല ചിത്രത്തിന്‍റെത്. ഭംഗിയായി എഴുതിയ ഒരു തിരക്കഥയില്‍ അഭിനേതാക്കളുടെ വളര്‍ച്ച. കഥയിലെ ചില അപ്രതീക്ഷിതമായ പരിണാമങ്ങള്‍. സന്ദര്‍ഭത്തിനനുസരിച്ച പശ്ചാത്തല സംഗീതത്തിന്‍റെ ഉപയോഗം. പ്രമേയത്തോടിണങ്ങുന്ന സംവിധാന മികവ്. ചുരുക്കത്തില്‍ പ്രേക്ഷകന്‍റെ ഹൃദയതാളം തെറ്റിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രം.

1976-77 കാലഘട്ടത്തില്‍ കുപ്രസിദ്ധമായ ജോഷി-അഭയങ്കര്‍ കൊലപാതക പരമ്പരയാണ് ചിത്രത്തിന് ആധാരമായത്‌ എന്ന്‍ കരുതപ്പെടുന്നു. പൂനെയിലെ ഒരു കോളേജില്‍ ചിത്രകലാ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളായിരുന്ന ഒരു സംഘം ഒന്‍പതോളം പേരെ കൊലപ്പെടുത്തിയതായിരുന്നു പ്രസ്തുത സംഭവം. സമൂഹത്തിലെ അനാരോഗ്യകരമായ ചില പ്രവണതകളെ വിനോദോപാധിയാക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു ചിത്രത്തിന് പ്രദര്‍ശനാനുമതി നിഷേധിക്കുന്നതിന് സെന്‍സര്‍ ബോര്‍ഡിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

കെ.കെ മേനോന്‍ ചിത്രത്തില്‍ അസാധാരണമായി ലുക്ക്‌ മോറിസണ്‍ എന്ന കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആദിത്യ ശ്രീവാസ്തവ, തെജോസ്വിനി കോലാപുരി (പത്മിനി കോലാപുരിയുടെ സഹോദരി) ജോയ്‌ ഫെര്‍ണാണ്ടസ്, വിജയ്‌ മൌര്യ തുടങ്ങി എല്ലാവരും അഭിനയത്തികവ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഈ ചിത്രം പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നു എങ്കില്‍ ഇവരുടെയെല്ലാം കഴിഞ്ഞുപോയ വര്‍ഷങ്ങള്‍ മറ്റൊന്നാകുമായിരുന്നു.

അറിയപ്പെടുന്ന തിരക്കഥാകൃത്ത്‌ ആയിരുന്നെങ്കിലും സംവിധായകനായി അനുരാഗ് കാശ്യപ്, പരിണിത, ജബ് വീ മെറ്റ്, ലൌ ആജ് കല്‍ മുതലായ ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് ക്യാമറ കൈകാര്യം ചെയ്ത നടരാജ സുബ്രഹ്മണൃം, ജബ് വീ മെറ്റ്, ആമിര്‍, ദേവ് ഡി തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് ചിത്രസംയോജനം നിര്‍വ്വഹിച്ച ആരതി ബജാജ് തുടങ്ങി അണിയറയില്‍ ഒരു വലിയ നിരയുടെ ആദ്യ ചിത്രം കൂടിയായിരുന്നു, 'പാഞ്ച്'.

എഴുത്തുകാരനായ ( സത്യാ [സൗരഭ് ശുക്ലയുമായി ചേര്‍ന്ന്‍], ബ്ലാക്ക്‌ ഫ്രൈഡെ, കോന്‍, ദേവ് ഡി മുതലായ തിരക്കഥകള്‍ , യുവ, വാട്ടര്‍ മുതലായ ചിത്രങ്ങളിലെ സംഭാഷണങ്ങള്‍ ) അനുരാഗ് കാശ്യപിനെയായിരുന്നു മുന്‍പ്‌ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നത് എങ്കില്‍ സംവിധായകനായ അനുരാഗ് കാശ്യപിനെ കൂടുതല്‍ അറിയുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് 'പാഞ്ച്' എന്ന ഈ അനുഭവത്തോടെയാണ്.

വിശാല്‍ ഭരദ്വാജിന്റെതാണ് ചിത്രത്തിലെ സംഗീതം. സന്ദര്‍ഭത്തിനനുസരിച്ച് സംഗീതോപകരണങ്ങളുടെ സമര്‍ത്ഥമായ തെരെഞ്ഞെടുപ്പും ഉപയോഗവും മനോഹരമാക്കുന്ന പശ്ചാത്തല സംഗീതം സമീപ കാലത്തെ മികച്ച അനുഭവമാണ്.

പൊതുവില്‍ മികച്ച ഒരു അനുഭവമാണ് ചിത്രമെങ്കിലും, പ്രേക്ഷകന്‍ നെറ്റിചുളിക്കുന്ന ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളെങ്കിലും ചിത്രത്തിലുണ്ട്. കവര്‍ച്ച ചെയ്യുവാന്‍ കയറിയ വീട്ടില്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചും പാട്ടുകേട്ടും ഇരിക്കുന്ന 'പാഞ്ച്' അത്തരത്തില്‍ ഒന്നാണ്.

മുറിയിലെ ചുവന്ന ചുവരില്‍ വരച്ച ചെകുത്താന്റെ മുഖം തന്റെതാണ് എന്നായിരുന്നു ലുക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നത്. പിന്നെ‌ ചുവരില്‍ കറുത്ത ചായത്തില്‍ എഴുതിവെച്ചു. "Vangogh, Michelangelo and Kafka were unrecognized geniuses in their lives, as I'm now. Recognize me..." വാക്കുകള്‍ അറം പറ്റുകയായിരിക്കണം. വ്യക്തിയുടെ കാര്യത്തിലല്ല ഒരു ചിത്രത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍. എട്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറവും സമരത്ഥമായി എഴുതപ്പെട്ട ഒരു തിരക്കഥയും വേറിട്ട വഴികള്‍ തിരയുന്ന ഒരു സംവിധായകന്റെ കന്നി സംരംഭവും തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോകുന്നു എങ്കില്‍ ഇത് മറ്റെന്താണ്?

അനുബന്ധം:
ഈ ചിത്രം മാന്യ വായനക്കാരന്‍ കാണാതെ ഈ പോസ്റ്റ്‌ പൂര്‍ണ്ണമാകുന്നില്ല. ചിത്രത്തിന്റെ ടോറന്‍റ് ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യുന്നതിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക്‌ ചെയ്യുക.

Nov 6, 2007

ഭൂല്‍ ഭുലൈയ്യ: മണിച്ചിത്രത്താഴ്‌ version 4.0

കഴിഞ്ഞ രണ്ട്‌ ദശകങ്ങളില്‍ 'മണിച്ചിത്രത്താഴു'പോലെ മലയാളി നെഞ്ചിലേറ്റിയ മറ്റൊരു ചലച്ചിത്രമില്ല. 14 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷവും ആ ചലച്ചിത്രം ഉത്സവകാലങ്ങളിലെ ചാനല്‍ പ്രളയ കാഴ്ചയാവുന്നു.

സമീപകാലത്ത്‌ വിവിധ ഭാഷകളില്‍ ഒരുപോലെ വന്‍വിജയങ്ങള്‍ കൈവരിച്ച മറ്റൊരു തിരക്കഥയും വേറെ കാണില്ല. മധുമുട്ടം, 1993-ല്‍ മലയാളത്തില്‍ അഴിച്ചുവിട്ട 'ബാധ' 2004-ല്‍ കന്നഡയില്‍ 'ആപ്‌തമിത്ര'യായും 2005-ല്‍ തമിഴകത്ത്‌ 'ചന്ദ്രമുഖി'യായും പ്രേക്ഷകരെ ഞെട്ടിപ്പിക്കുകയും വിസ്മയിപ്പിക്കുകയും പൊട്ടിച്ചിരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ 'മധുമുട്ടം' എന്ന പേര്‌ ഇക്കാലയളവില്‍ ഏറെയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്‌ കോടതി വ്യവഹാരങ്ങളുടെ ഒറ്റകോളം വാര്‍ത്തയില്‍ മാത്രമായിരുന്നു.

പ്രിയദര്‍ശന്‍ പടച്ചുവിട്ട, പഴയ മലയാളം ഹിറ്റ്‌ ചിത്രങ്ങളുടെ, ഹിന്ദി പ്രേതങ്ങളുടെ പട്ടിക ഒത്തിരി നീണ്ടതാണ്‌. ആ ചരിത്രം 1992-ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ 'മുസ്ക്കുരാഹട്ടി'ല്‍ തുടങ്ങുന്നു. പക്ഷേ അതേ പ്രിയദര്‍ശന്‍ ഒറിജിനലിനെ വെല്ലുന്ന ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റുകള്‍ പുറത്തിറക്കി 'കുന്ദംകുളം'-കാരെപ്പോലും ഞെട്ടിച്ചു, പലപ്പോഴും. ആ പട്ടികയിലെ പുതിയ പേരാകുന്നു, 'ഭൂല്‍ ഭുലൈയ്യ'. നീണ്ടതല്ല ആ പട്ടിക എങ്കിലും അതിലെ 'വിരാസത്ത്‌'(1997) എന്ന ചിത്രത്തെപ്പറ്റി പരാമര്‍ശിക്കാതെ വയ്യ. സാബു സിറില്‍, രവി കെ ചന്ദ്രന്‍ തുടങ്ങിയ പ്രതിഭാധനരായ മലയാളികളുടെ ഉത്തരേന്ത്യന്‍ വിജയഗാഥയുടെ തുടക്കം അവിടെയാണ്‌.

'മണിച്ചിത്രത്താഴി'ന്റെ തിരക്കഥയില്‍ കാര്യമായ കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കലുകളോ മുറിച്ചുമാറ്റലുകളോ ഇല്ലാതെ തന്നെയാണ്‌ 'ഭൂല്‍ ഭുലൈയ്യ' നിര്‍മ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. ചിത്രത്തെ ആകര്‍ഷകമാക്കുന്ന ഘടകം സാങ്കേതിക വിഭാഗത്തിന്റെ ഗംഭീരപ്രകടനമാണ്‌. കലാസംവിധായകന്‍ സാബു സിറില്‍, ഛായഗ്രാഹകന്‍ തിരു, ചിത്രസംയോജകര്‍ എന്‍ ഗോപാലകൃഷ്‌ണന്‍-അരുണ്‍ കുമാര്‍, ശബ്ദമിശ്രണം നിര്‍വഹിച്ച രാജകൃഷ്‌ണന്‍ (സംഗീതസംവിധായകന്‍ എം.ജി രാധാകൃഷ്‌ണന്റെ മകന്‍) തുടങ്ങിയവരുടെ സംഭാവനകള്‍ വരുംകാല ബോളിവുഡ്‌ ആഘോഷരാത്രികളിലെ -അവാര്‍ഡ്‌ നിശകളിലെ- ജാവേദ്‌ ജാഫ്രിമാരുടെ പ്രഖ്യാപനങ്ങളില്‍ നിറയാന്‍ സാദ്‌ധ്യതയുണ്ട്‌.

അക്ഷയ്‌ കുമാര്‍, പരേഷ്‌ റാവല്‍, രാജ്‌പാല്‍ യാദവ്‌, അസ്‌റാണി തുടങ്ങിയ പ്രിയദര്‍ശന്റെ പ്രിയ അഭിനേതാക്കള്‍ ഈ ചിത്രത്തിലുമുണ്ട്‌. ആവ്‌നി, വിദ്യ ബാലന്റെ കരിയറിലെ ശ്രദ്‌ധ്യേയമായ പ്രകടനമാണ്‌.

അണിയറയിലും അരങ്ങിലും നിറയുന്ന മലയാളി സാന്നിദ്‌ധ്യമുണ്ട്‌ പ്രിയദര്‍ശന്റെ ഈ ഹിന്ദി ചിത്രത്തിന്‌. കലാസംവിധാന-ചിത്രസംയോജന-ശബ്ദമിശ്രണ മേഖലകള്‍ കൂടാതെ ഗായകനിരയില്‍ എം.ജി ശ്രീകുമാറുണ്ട്‌, അഭിനേതാക്കളില്‍ വിനീതും, വിദ്യ ബാലനുമുണ്ട്‌.

ചിത്രത്തെ ഉത്തരേന്‍ഡ്യന്‍ പ്രേക്ഷകര്‍ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നറിയാന്‍ നമുക്കിനിയും കാത്തിരിക്കേണ്ടിവരും. ആഗോള വിപണിതന്നെ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള 'ഭൂല്‍ ഭുലൈയ്യ'ക്കുശേഷം ഇനിയും 'മണിച്ചിത്രത്താഴി'ന്‌ ഒരു പ്രാദേശിക ഭാഷാരൂപം ഉണ്ടാകാനുള്ള സാദ്‌ധ്യത തീരെ കുറവാണ്‌. മധുമുട്ടത്തിന്‌ ഇനിയും കോടതി കയറേണ്ടിവരില്ല എന്ന് 'മണിച്ചിത്രത്താഴി'നെ സ്നേഹിക്കുന്ന മലയാളിക്ക്‌ ആശ്വസിക്കാം...

Oct 18, 2007

ആരവം

നിറഞ്ഞ തിയ്യേറ്ററിലെ പ്രേക്ഷകരുടേയും, സ്ക്രീനിലെ ഗാലറിയില്‍ നിറഞ്ഞ കാണികളുടേയും ആരവങ്ങള്‍ക്കിടയിലാണ്‌ 'ചക്‌ ദെ ഇന്ത്യ' അവസാനിക്കുന്നത്‌, ഒരു പക്ഷേ ഇന്ത്യന്‍ സ്ക്രീനിലെ ആദ്യത്തെ ലക്ഷണമൊത്ത sports movie.



കായിക മത്സരങ്ങളും വിനോദങ്ങളും ഇതിനു മുന്‍പും ഇന്ത്യയില്‍ ചലച്ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക്‌ വിഷയമായിട്ടുണ്ട്‌. കായിക വിനോദത്തിനെ മാത്രമല്ല, അവയെല്ലാം പ്രമേയമാക്കിയത്‌ പ്രണയത്തേയും വില്ലനിസത്തേയും കൂടിയായിരുന്നു. അവക്ക്‌ നൃത്തങ്ങളുടെ അകമ്പടിയും വീരനായൊരു നായകനും ഉണ്ടായിരുന്നു (ജൊ ജീത്താ വൊഹി സിക്കന്ദര്‍-1992, ലഗാന്‍-2001). 'ചക്‌ ദെ ഇന്ത്യ'യിലെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രമായ കബീര്‍ ഖാന്‌ പാട്ട്‌ പാടാനേ അറിയില്ല, നൃത്തം ചെയ്യാന്‍ ഒരു നായികയും ഇല്ല.

മാസങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുന്‍പ്‌ ഇന്റര്‍നെറ്റിലെവിടെയോ വായിച്ചാണ്‌ ഈ ചിത്രത്തെ കുറിച്ച്‌ ആദ്യം അറിയുന്നത്‌. യാഷ്‌ രാജ്‌ ഫിലിംസിന്റെ പുതിയ ചിത്രത്തില്‍ ഷാരൂഖാനൊപ്പം പതിനാറ്‌ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എന്നതായിരുന്നു വാര്‍ത്ത. വിദേശ ലൊക്കേഷനുകള്‍, എണ്ണിയാല്‍ തീരാത്തത്ര പാട്ടും 'നൃത്തനൃത്യങ്ങളും', ലോകത്തൊരിടത്തും ഒരു കാലത്തും ജീവിച്ചിരിക്കാന്‍ സാദ്ധ്യതയിലാത്ത കഥാപാത്രങ്ങളും സാഹചര്യങ്ങളും, മറ്റൊരു തട്ടു പൊളിപ്പന്‍ ചിത്രം. പതിനാറ്‌ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട്‌ നൃത്തം ചെയ്യാന്‍ സംവിധായകന്‌ വേറെ ആരെയും അന്വെഷിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ എന്നും ഉറപ്പിച്ചു. പക്ഷെ ഇന്ത്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും സംവിധായകന്‍ കണ്ടെടുത്ത ആ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഹോക്കി താരങ്ങളായി അക്ഷരാര്‍ത്‌ഥത്തില്‍ വിസ്മയിപ്പിച്ചു.

വേള്‍ഡ്‌ കപ്പ്‌ ഹോക്കിയുടെ ഫൈനലിലെ തോല്‍വിയോടെ ടീമില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ട ക്യാപ്റ്റന്‍ കബീര്‍ ഖാന്‍ ഏഴു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം പുതിയ ഇന്ത്യന്‍ വനിത ഹോക്കി ടീമിന്റെ കോച്ചായി ചുമതലയേല്‍ക്കുന്നതും ടീമിനെ എക്കാലത്തേയും മികച്ച വിജയത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നതുമാണ്‌ ചിത്രത്തിന്റെ പ്രമേയം. ടിക്കറ്റെടുത്ത്‌ തിയ്യേറ്ററിലേയ്ക്ക്‌ കയറും മുന്‍പുതന്നെ ഉറപ്പിക്കാവുന്ന പര്യവസാനം. എന്നിട്ടും പ്രേക്ഷകരെ അക്ഷമരാക്കി കസേരയില്‍ പിടിച്ചിരുത്താന്‍ കഴിയുന്നു എന്നുള്ളതാണ്‌ സംവിധായകന്റെ വിജയം.

സംവിധായകന്‍ ഷിമിത്‌ അമീനെ നമ്മളറിയും, രാം ഗോപാല്‍ വര്‍മ്മയുടെ 'ഭൂത്‌'-ന്റെ ചിത്രസംയോജകനായും 2003-ല്‍ പുറത്തു വന്ന realistic 'അബ്‌ തക്‌ ചപ്പന്‍'-ന്റെ സംവിധായകനായും.

ചിത്രത്തിലെ ഹോക്കി മത്സരങ്ങള്‍ പ്രശംസനീയമാം വണ്ണം അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്‌. ഒരു ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ ടൂര്‍ണ്ണമെന്റിന്റെ പ്രൗഢിയും ഒരു സ്പോര്‍ട്‌സ്‌ ചാനല്‍ ദര്‍ശനസുഖവും അവക്കുണ്ട്‌. എങ്കിലും അവസാന ഭാഗങ്ങളിലെ അതിഭാവുകത്വം തീര്‍ത്തും വിരസമായി, CGI സ്കോര്‍ ബോര്‍ഡും. എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ നമ്മുടെ ചിത്രങ്ങളിലെ ഗ്രാഫിക്സ്‌ ദൃശ്യങ്ങള്‍ അപൂര്‍ണ്ണവും അരോചകവുമാവുന്നത്‌? പരിപൂര്‍ണ്ണതയുടെ പുത്തന്‍ ലാന്‍ഡ്‌സ്കേപ്പുകള്‍ ഒരുക്കാന്‍ വിദേശ ചിത്രങ്ങള്‍ ഗ്രാഫിക്സ്‌ പ്രയോജനപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ചിത്രങ്ങളില്‍ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന ടൈറ്റില്‍ ആയും കഥയ്ക്കോ കഥാപാത്രത്തിനോ ആവശ്യമില്ലാത്ത ഗിമ്മിക്കുകളായും 'അതിശയ' കോമാളിത്തരങ്ങളായും ഗ്രാഫിക്സ്‌ പെയ്തിറങ്ങുന്നു.

ഇന്ത്യന്‍ വനിതാ ഹോക്കിടീമിന്‌ 2000-ത്തിന്റെ ആദ്യ വര്‍ഷങ്ങളില്‍ ഒരു പിടി മികച്ച വിജയങ്ങള്‍ നേടാന്‍ പരിശീലിപ്പിച്ച കോച്ച്‌ മിര്‍ രഞ്ജന്‍ നേഗിയുടെ ജീവിതമാണ്‌ ചിത്രത്തിനാധാരം. എങ്കിലും മറ്റ്‌ പല ചിത്രങ്ങളിലേയും പോലെ ചിത്രാരംഭത്തിലേ ടൈറ്റില്‍ കാര്‍ഡുകളിലൊന്ന് നമ്മളോട്‌ പറയുന്നു, 'എന്നെങ്കിലും, എവിടെയെങ്കിലും എപ്പോഴെങ്കിലും ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരുത്തനുമായും ഈ ചിത്രത്തിന്‌ യാതൊരുവിധ ബന്ധവും ഇല്ലെന്ന്..!'.

നിങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും കണ്ടിരിക്കേണ്ട ഒരു ചിത്രമല്ല 'ചക്‌ ദെ ഇന്ത്യ' പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ കാണാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന ഒരു ചിത്രമാണ്‌. കാണാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന കാഴ്ച്‌കള്‍ വിരളമാണല്ലോ നമുക്കിപ്പോള്‍...

ഈ ചിത്രം എനിക്ക്‌ രണ്ട്‌ ഓര്‍മ്മകള്‍ കൂടി ബാക്കിവെക്കുന്നു. സ്ക്രീനില്‍ ഇന്ത്യന്‍ ടീം ഓരോ ഗോള്‍ അടിച്ചപ്പോഴും മുന്‍ സീറ്റിലൊന്നില്‍ ഇരുന്ന് നിര്‍ത്താതെ കയ്യടിച്ച ഒരമ്മയും, പിന്നെ end credits തീരും വരേയും അനുബന്ധ കഥകള്‍ മുഴുവന്‍ കണ്ണിമ വെട്ടാതേയും, എഴുന്നേറ്റ്‌ പുറത്തുപോകാതേയും കണ്ടിരുന്ന തിയ്യേറ്ററിലെ മുഴുവന്‍ പ്രേക്ഷകരെയും...

(2007 ഒക്ടോബര്‍ ലക്കം മയൂരി മാസികയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്‌)