Jul 7, 2010

രാവണന്മാര്‍

വര്‍ഷങ്ങളായി മനസ്സിലുള്ള, ചില പദ്ധതികള്‍ക്കായുള്ള ശ്രമങ്ങളും അതിന്റെ ചെറുതും വലുതുമായ തിരക്കുകളുമായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മാസങ്ങളില്‍ ‍. എന്നില്‍ ചലച്ചിത്രങ്ങളൊന്നും കാര്യമായി പെയ്യാതിരുന്ന ഒരു വരണ്ട മഴക്കാലം. എങ്കിലും കൊച്ചിയിലെ സുഹൃദ്‌സംഘത്തിനൊപ്പം ആദ്യദിനം തന്നെ 'രാവണന്മാരെ' കണ്ടിരുന്നു, ഇതുവരെയും ഒരു കുറിപ്പുപോലും സാധ്യമായില്ലെങ്കിലും. ഇനിയും 'രാവണന്മാരെ'ക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പിന് പ്രസക്തിയുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ, ഞാനടങ്ങുന്ന ഒരു തലമുറയെ ഭ്രമിപ്പിച്ച ഒരു സംവിധായകന്റെ ഇടര്‍ച്ചയെ എങ്ങിനെയാണ് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുവാനാകുന്നത്? ഇത് 'രാവണ'ചിത്രങ്ങളുടെ അധിക വായനയല്ല, വൈകിപ്പോയൊരു അല്‍പ വായനയാണ്.


നാട്ടിലെ ലക്ഷണശാസ്ത്രപ്രകാരം പലരും, പലപ്പോഴും, പല ദോഷങ്ങളും പറയാറുണ്ടെങ്കിലും മണിരത്നം 'ഫ്ലേവറിന്' കാര്യമായ മുന്‍തലമുറക്കാരില്ല. പ്രമേയവും പ്രമേയപരിസരവും എന്തുമാകട്ടെ ചിത്രത്തില്‍ അണിച്ചേരുന്ന സാങ്കേതിക വിദഗ്ദര്‍ ആരുമാകട്ടെ എന്നും മണിരത്നം ചിത്രങ്ങളുടെ ദൃശ്യപരിചരണം സവിശേഷമാണ്. പലപ്പോഴും ചിത്രത്തിന്റെ, പ്രമേയ ബലഹീനതകളെ വര്‍ണ്ണ പുതപ്പുകളില്‍ സമര്‍ത്ഥമായി അദ്ദേഹം മൂടിവെച്ചു. അധികമാരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിലും അത്തരം ബലഹീനതകള്‍ മറനീക്കി പുറത്തുവന്നത് വല്ലപ്പോഴുമൊരിക്കല്‍ മണിരത്നം മറ്റ് സംവിധായകര്‍ക്കുവേണ്ടി എഴുതിയപ്പോഴായിരുന്നു. മണിരത്നം ചിത്രങ്ങളെപ്പോലെ പ്രകാശവും നിറങ്ങളും നൃത്തമാടാതിരുന്ന ഭാരതിരാജയുടെ സംവിധാനത്തില്‍ എ.ആര്‍ റഹ്മാന്റെ മികച്ച ഗാനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും 1999-ല്‍ 'താജ് മഹല്‍ ' എന്ന മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ കഥാരൂപം ബോക്സ് ഓഫീസില്‍ വീണുടഞ്ഞു.

സാങ്കേതിക വിദഗ്ദരിലുള്ള അതിരുകടന്ന വിശ്വാസമാവണം 'രാവണന്‍'പോലൊരു സൃഷ്ടിക്കുപുറകില്‍ . സ്വപ്നസമാനമായ ആ ടീമിനുപോലും (സന്തോഷ്‌ ശിവന്‍ - എ.ആര്‍ റഹ്മാന്‍ - ശ്രീകര്‍ പ്രസാദ്‌) രക്ഷപ്പെടുത്തുവാന്‍ കഴിയാത്തത്രയും ബലഹീനമായൊരു ആശയമാണ് 'രാവണന്റെ'ത്.

പുരാണ കഥകള്‍ക്ക് മണിരത്നം മുന്‍പും പുതിയ ഭാഷ്യങ്ങള്‍ ചമച്ചിട്ടുണ്ട്. 'ദളപതി'യെന്ന ചിത്രത്തിന്റെ പരസ്യപ്രചാരണങ്ങള്‍ പോലും 'സൂര്യയും ദേവയും' മഹാഭാരതത്തിലെ 'ദുര്യോധനനും കര്‍ണ്ണനു'മാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടായിരുന്നു. സൂക്ഷ്മദൃഷ്ടിയില്‍ ‍, 'റോജ'യുടെ കഥയില്‍ 'സത്യവാന്‍ സാവിത്രി'യുടെ അനുരണനങ്ങള്‍ ഒളിഞ്ഞിരുക്കുന്നത് കാണാം.

നിറയെ കഥാപാത്രങ്ങളും ഉപകഥകളുമുള്ള 'രാമായണ'ത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷ ശരീരത്തില്‍ നിന്ന് കേവലം മുഖ്യകഥാപാത്രങ്ങളെ പുതിയ കാലത്തില്‍ ആരോപിക്കുക മാത്രമാണ് മണിരത്നം ചെയ്യുന്നത്. ചിത്രം കാണുന്ന ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തിനും ആശയം അറിവുള്ളതല്ലേ എന്ന് കരുതിയിട്ടാണോ എന്തോ കഥാപാത്ര നിര്‍മ്മിതിയില്‍ കാര്യമായ പിശുക്ക്‌ കാണിക്കുന്നുണ്ട് രചയിതാവ്‌. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഏതെങ്കിലുമൊരു പത്രത്തിലെ ഒരു തട്ടികൊണ്ടുപോകല്‍ വാര്‍ത്തയിലെ ആഴവും പരപ്പും മാത്രമേ ഈ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്കുള്ളൂ. രാമായണത്തിന്റെ പുതിയ വായന എന്ന വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ നമുക്ക്‌ തല്‍ക്കാലം മറക്കാം. എങ്കിലും ഗോവിന്ദയേയും, കാര്‍ത്തിക്കിനേയും വാലില്ലാത്ത കുരങ്ങനാക്കി കളിപ്പിച്ചത് സാക്ഷാല്‍ ആഞ്ജനേയനുപോലും ക്ഷമിക്കുവാന്‍ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

വിദേശഭാഷാചിത്രങ്ങളില്‍ , പ്രത്യേകിച്ചും ഇംഗ്ലീഷ് ചിത്രങ്ങളില്‍ പ്രമുഖ മേഖലകളെപ്പോലെ തന്നെ പ്രധാനമായ ഒന്നാണ് താരനിര്‍ണ്ണയം (casting). ഒരു ചിത്രത്തിലെ താരനിര്‍ണ്ണയത്തിന് മാത്രമായി ചിലപ്പോള്‍ ഒരു സംഘം തന്നെ ഉണ്ടായെന്നും വരാം. ചലച്ചിത്രങ്ങളില്‍ താരനിര്‍ണ്ണയത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഇരുഭാഷകളിലായി പുറത്തിറങ്ങിയ 'രാവണന്മാരെ' മാത്രം ഒന്ന്‍ നിരീക്ഷിച്ചാല്‍ മതി. രംഗഘടനയില്‍ , രൂപകല്പനയില്‍ ഒന്നായ രണ്ട് ചിത്രങ്ങള്‍ വേര്‍തിരിയുന്നത് മുഖ്യ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തിലും അഭിനേതാക്കളിലുമാണ്. ഇതില്‍ 'പണ്ടേ ദുര്‍ബല പോരാത്തതിന് ഗര്‍ഭിണി' എന്നു പറഞ്ഞതുപോലെയാണ് ഹിന്ദി പറയുന്ന 'രാവണ്‍ ', അഭിഷേക് ബച്ചന്‍ സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട രീതിയില്‍ മോശമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ചിത്രം വളരെ തണുത്ത പ്രതികരണം നേടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതേ സമയം തമിഴന്‍ സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട രീതിയില്‍ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്‌. മണിരത്നംപോലെ ഒരു സംവിധായകനുപോലും താരനിര്‍ണ്ണയത്തില്‍ പിഴവ്‌ പറ്റുന്നു എങ്കില്‍ സൂപ്പര്‍ താരങ്ങളുടേയും അവരുടെ പിണിയാളുകളുടെയും വാലില്‍ തൂങ്ങുന്ന മലയാള ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇക്കാര്യത്തില്‍ ചിന്തിക്കാതിരിക്കുകയാവും ഭേദം.

രൂപത്തിലും ചേഷ്ടകളിലും വിക്രം തന്റെ തന്നെ പഴയ കാല കഥാപാത്രങ്ങളെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്‌. ഇരുഭാഷകളിലും ഇരുകഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെയുള്ള ഈ വരവ്‌ കൌതുകകരമായി തോന്നി. കോമഡി രംഗങ്ങള്‍ ചിത്രത്തില്‍ ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട് പൃഥ്വിരാജ് മോശമായില്ല. ഇരുചിത്രങ്ങളിലും ശ്രദ്ധേയമായൊരാള്‍ പ്രിയാമണിയാണ്.

ചിത്രത്തിന്റെ ചിത്രസംയോജനമാണ് പാളിയതെന്നും അല്ലെങ്കില്‍ അഭിഷേക് ബച്ചന്‍ ഒരു സംഭവമായേനെ, എന്നും അച്ഛന്‍ ബച്ചന്‍ പറഞ്ഞതായി വായിച്ചു. 'കരുണാകര വാല്‍സല്യം' എന്ന പ്രതിഭാസം കേരളത്തില്‍ മാത്രമല്ലെന്നും അതിന് ഇന്ത്യയില്‍ പലയിടത്തും പല മേഖലയിലും ഇനിയുമേറെ വിളങ്ങുവാനുണ്ടെന്നും മനസ്സിലായി. എന്തായാലും, പറഞ്ഞത് 'ബിഗ്‌ ബി'യാണല്ലോ എന്നുപോലും ശങ്കിക്കാതെ സന്തോഷ്‌ ശിവന്‍, വിക്രം മുതലായവര്‍ കൃത്യമായി മറുപടി നല്‍കിയത്‌ ഉചിതമായി.

മണിരത്നം ചിത്രത്തിന്റെ സാങ്കേതിക വിഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് എടുത്ത്‌ എഴുതേണ്ട കാര്യമില്ല. ഭേദപ്പെട്ട് പണിയെടുക്കുന്നവനും അവിടെ കാര്യമായി വിയര്‍പ്പൊഴുക്കേണ്ടിവരും, വിയര്‍പ്പൊഴുക്കിയിട്ടുമുണ്ട്. പക്ഷേ അടിസ്ഥാന ശിലയില്ലാത്ത ആശയങ്ങള്‍ക്ക് മുകളിലെ വിയര്‍പ്പ് പാഴായി പോകുകയേ ഉള്ളൂ.

മണിരത്നം എന്ന സംവിധായകനെ എനിക്കിപ്പോഴും ഏറെ ബഹുമാനമാണ്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ്‌ എന്റെ ആദ്യ ചെന്നൈ യാത്രയില്‍ ഞാന്‍ മറക്കാതെ ചെയ്തൊരു കാര്യം അണ്ണാശാലയിലെ 'രാജ് വീഡിയോ വിഷനി'ല്‍ പോയി പഴയ കാല മണിരത്നം ചിത്രങ്ങളെല്ലാം തപ്പിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. 'രാവണനി'ലെ ചില ദൃശ്യഖണ്ഡങ്ങളെങ്കിലും എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചു എന്നതാണ് സത്യവും. ഇത്രയും വലിയ, മുതല്‍മുടക്കുള്ള ഒരു ചിത്രം ഇനി എടുക്കില്ല എന്നാണ്, മണിരത്നം ചിത്രം പുറത്തിറങ്ങും മുന്‍പ്‌ പറഞ്ഞത്. ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു, സാങ്കേതിക തികവിന്റെ തച്ചുശാസ്ത്രം മാത്രമായി അധ:പതിക്കാത്ത ഒരു മണിരത്നം ചിത്രത്തിനായി...

ആകെത്തുക: മിഴിവാര്‍ന്ന ദൃശ്യങ്ങള്‍ മണിരത്നം ചിത്രങ്ങളുടെ മുഖമുദ്രയാണ്. അത്തരം ദൃശ്യങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്രകള്‍ നല്ല ചലച്ചിത്രമാവണമെന്നില്ല. തമിഴന്‍ 'രാവണനെ' ഒരു നോക്ക് കണ്ടുകൊള്ളൂ. എങ്കിലും ഹിന്ദി 'രാവണ്‍ ' ഒഴിവാക്കുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത്.

Mar 26, 2010

In ഗോസ്റ്റ്‌ ഹൗസ്‌ Inn

തീയേറ്ററുകളില്‍ പോകുവാന്‍ കാര്യമായ സ്വാതന്ത്രമില്ലാതിരുന്ന എന്റെ സ്കൂള്‍ കാലഘട്ടത്തിലാണ്‌ 'ഇന്‍ ഹരിഹര്‍ നഗര്‍' പുറത്തിറങ്ങുന്നത്. ആ വലിയ ചിരി ഞാന്‍ കാണുന്നത് ഏറെന്നാള്‍ കഴിഞ്ഞും. പിന്നെ ഒറ്റയായും ഗഡുക്കളായും ആ ചിരി എത്രവട്ടം എന്നില്‍ ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് എനിക്കൊട്ടും നിശ്ചയവുമില്ല. തീര്‍ച്ചയായും ഇത് എന്റെ മാത്രം അനുഭവമല്ല. ഹരിഹര്‍ നഗറിനോടും അവിടത്തെ നാല്‍വര്‍ സംഘത്തിനോടും മലയാളിക്കുള്ള ആ സ്നേഹമാണ്, കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം 'ടു ഹരിഹര്‍ നഗറി'നെ വാണിജ്യ വിജയമാക്കിയത്. പഴയ വിജയ ചിത്രങ്ങളുടെ തുടര്‍ച്ചകള്‍ പൊതുവില്‍ വിപണിയില്‍ വിജയിക്കുവാനുള്ള എളുപ്പവഴികളാകുമ്പോള്‍ മഹാദേവനും ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിയും അപ്പുകുട്ടനും തോമസ്സുകുട്ടിയും ലാല്‍ എഴുതി സംവിധാനം ചെയ്ത 'ഗോസ്റ്റ്‌ ഹൗസി'ലെത്തും...

Synopsis:

'ടു ഹരിഹര്‍ നഗര്‍' എന്ന ചിത്രം അവസാനിക്കുന്നത് ഓര്‍ക്കുന്നില്ലേ? മഹാദേവനും ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിയും അപ്പുകുട്ടനും പണ്ട് അവര്‍ക്ക്‌ കിട്ടിയ വലിയ പണപ്പെട്ടി ജീവിതത്തില്‍ ഇനിയും രക്ഷപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത തോമസ്സുകുട്ടിക്ക് സമ്മാനമായി നല്‍കുന്നു.

തോമസ്സുകുട്ടി ആ പണം ഉപയോഗിച്ച് കോട്ടണ്‍ ഹില്ലില്‍ ഒരു വലിയ ബംഗ്ലാവ്‌ സ്വന്തമാക്കുകയാണ്, ടൂറിസ്റ്റുകളെ ആകര്‍ഷിക്കുന്ന ഒരു റിസോര്‍ട്ടാക്കി ബംഗ്ലാവിനെ മാറ്റുകയാണ് ലക്ഷ്യം. തെണ്ടിതിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന കുറേ പ്രേതങ്ങളുടെ ശല്യമുള്ളതുകൊണ്ട്‌ സ്ഥിരമായി ഒരു ഉടമസ്ഥന്‍ ഉണ്ടാകുവാനുള്ള ഭാഗ്യം ഈ ബംഗ്ലാവിനില്ല. ഇതാണ് ചിത്രത്തിന് ആദിമധ്യാന്തം പശ്ചാത്തലമാവുന്ന 'ഗോസ്റ്റ് ഹൗസ്‌'.

തോമസ്സുകുട്ടിയുടെ ക്ഷണമനുസരിച്ച്, ബംഗ്ലാവിന്‍റെ വശപ്പെശകിനെ കുറിച്ച് ഒരു നിശ്ചയവുമില്ലാതെ ഒരാഴ്ച താമസിക്കുവാനെത്തുകയാണ് മറ്റു മൂവരും.

മഹാദേവനും ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിയും അപ്പുകുട്ടനും തോമസ്സുകുട്ടിയും ഉണ്ട് എന്നല്ലാതെ ഈ പുതിയ അധ്യായത്തിന് 'ഹരിഹര്‍ നഗറു'മായി ബന്ധമൊന്നുമില്ല. ഹരിഹര്‍നഗറില്‍ തല്ലുകൊള്ളുകയും രണ്ടാം ഭാഗത്തില്‍ പോലീസാവുകയും ചെയ്ത അപ്പാഹാജ ഇക്കുറി ഒരു ഗാനരംഗത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്.

ആത്യന്തികമായി ഒരു അധോലക കഥയായിരുന്നു 'ഇന്‍ ഹരിഹര്‍ നഗര്‍'. പക്ഷേ, അത് പറഞ്ഞത്‌ നാല് ചെറുപ്പക്കാരിലൂടെയായിരുന്നു. അവരുടെ വിഡ്ഢിത്തരങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു. അവയെല്ലാം ഏച്ചുകെട്ടലുകളില്ലാതെ സത്യസന്ധമായിരുന്നു. മായമില്ലാത്ത ആ കഥാപാത്രങ്ങളായിരുന്നു ആ ചിത്രത്തിന്റെ ശക്തിയെങ്കില്‍ , തുടര്‍ ഭാഗങ്ങളില്‍ കഥാപാത്ര നിര്‍മ്മിതികളില്‍ കാര്യമായ പാളിച്ചയുണ്ടെന്ന്‍ പറയേണ്ടിവരും. അപ്പുക്കുട്ടന്‍ എന്ന ജഗദീഷ്‌ കഥാപാത്രത്തെ നോക്കുക. അപ്പുക്കുട്ടന്‍ പണ്ടും മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ കാണിച്ചിരുന്നു. ഇന്ന്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ ഒരു ദന്തഡോക്ടറാണ്. പക്ഷേ, പുതിയ രണ്ടു ചിത്രങ്ങളിലും ഈ കഥാപാത്രത്തിന്‍റെ ചെയ്തികള്‍ കണ്ടാല്‍ യഥാര്‍ത്ഥ മണ്ടന്മാര്‍ പോലും മൂക്കത്ത്‌ വിരല്‍വെച്ച് പോകും. ഇത്രയും മണ്ടനായ ഒരാള്‍ ഡോക്ടറാവുക പോയിട്ട് പത്താം ക്ലാസ്സ് പരീക്ഷ ജയിക്കുക തന്നെ അസാധ്യം! വലിയ പരുക്കുകള്‍ ഇല്ലാത്ത നിര്‍മ്മിതി ഒരു പക്ഷേ ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിയെന്ന സിദ്ദിഖ്‌ കഥാപാത്രത്തിന്‍റെ മാത്രമാകും.

രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും നെടുമുടി വേണു ചിത്രത്തില്‍ നന്നായിട്ടുണ്ട്. ചില ചാനല്‍ പരിപാടികളിലെപ്പോലെ ജഗദീഷ്‌ ഈ ചിത്രത്തിലും 'ഓവറാ'കുന്നുണ്ട്. ചിത്രത്തിലെ അപ്രതീക്ഷിതമായ രൂപാന്തരവും, പ്രകടനവും രാധികയുടേതായിരിക്കും (ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ്സ്).

വഷളന്‍ തമാശകള്‍ പൊതുവില്‍ സിദ്ദിഖ്‌-ലാല്‍ ചിത്രങ്ങളില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. ഇക്കുറി ഈ ലാല്‍ ചിത്രത്തില്‍ ഇത്തരം തമാശകള്‍ക്ക്‌(??) മാത്രമായി ഹരിശ്രീ അശോകന്‍റെ ഒരു അനാവശ്യ ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റ് തന്നെയുണ്ട്. 'വീക്ഷണ കോണകം' 'ആത്മ ഗതാഗതം' തുടങ്ങി നാറ്റമുള്ള ഇനങ്ങള്‍ വരെ പറയുകയും കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റ്.

ലാലിലെ സംവിധായകന്‍ മിനുക്കിയെടുത്ത കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലും ചിത്രീകരിച്ച മനോഹരമായ ആമുഖ ദൃശൃമുണ്ട്. സമാനമായ മികവ് ചിത്രത്തിലെ സ്വപ്നരംഗത്തിലുമുണ്ട്. ഛായാഗ്രാഹകനായ വേണുവിന്‍റെ മികവും ഈ ദൃശൃങ്ങളില്‍ പ്രകടമാണ്. എഴുത്തുകാരനായ ലാല്‍ , ചിത്രം ക്ലൈമാക്സിനു പാകമാകുമ്പോള്‍ 'ടു ഹരിഹര്‍ നഗറി'നെ വിജയിപ്പിച്ച അതേ ഫോര്‍മുല അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ലോജിക്കുകള്‍ മാറ്റിനിര്‍ത്തി ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ ഭൂരിപക്ഷ പ്രേക്ഷകന്‍ കയ്യടിക്കുന്ന ഫോര്‍മുല.

മലയാള ചലച്ചിത്രത്തിലെ ചിത്രസംയോജനം വ്യവസ്ഥാപിത രീതികളോട് കലഹിക്കുന്നത് ജയരാജിന്‍റെ 'ഫോര്‍ ദ പീപ്പിളി'ലാണ്. ആന്‍റണിയായിരുന്നു ചിത്രസംയോജകന്‍. 'മുല്ലവള്ളിയും തേന്മാവും' തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലെ ആന്‍റണിയുടെ ചിത്രസംയോജനം പരാമര്‍ശിക്കപ്പെടേണ്ടതുമാണ്. ആന്‍റണിയുടെ ചില രീതികള്‍ പിന്‍തുടര്‍ന്നാണ് 'ഡോണ്‍ മാക്സിയന്‍' യുഗം ആരംഭിക്കുന്നത്. എഡിറ്റിംഗ് സൊഫ്റ്റ്‌വെയറുകളില്‍ ഒരു പണിയുമില്ലാതെ കോട്ടുവാ ഇട്ടോണ്ടിരുന്ന ട്രാന്‍സിഷന്‍ FX തങ്ങളുടെ ജീവിത ലക്ഷ്യം തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അതിന് ശേഷമാണ്. എന്തിന് പറയുന്നു, കണ്ണില്‍ പൊട്ടാറായി നില്‍ക്കുന്ന, ഞരമ്പ്‌ വല്ലതും ഉണ്ടേല്‍ പൊട്ടും, പണിയാകും എന്ന അവസ്ഥയിലാണ് ഓരോ ചിത്രവും നമ്മളിന്ന്‍ കണ്ടുതീര്‍ക്കുന്നത്. പറഞ്ഞു വന്നത് 'ഗോസ്റ്റ്‌ ഹൗസി'ലെ ചിത്രസംയോജനത്തെക്കുറിച്ചാണ്, പിന്നെ സാജനെയും കുറിച്ച്.

ചിത്രത്തിന്, ചിത്രത്തിലെ സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ക്ക് അനുയോജ്യമെങ്കില്‍ ഗാനരംഗങ്ങളാവാം. പക്ഷേ, ചാനലുകളിലെ ഹായ്‌-ഹൂയ്‌ പരിപാടികള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടിമാത്രമായി ഉണ്ടാക്കുന്നതാണോ ഇവയൊക്കെ എന്ന് തോന്നും ഇപ്പോഴത്തെ ചില ഗാനരംഗങ്ങള്‍ കണ്ടാല്‍. 'ഗോസ്റ്റ്‌ ഹൗസി'ലെ സ്ഥിതിയും വ്യത്യസ്തമല്ല. ബിച്ചു തിരുമല-മുത്തു വിജയ്‌-അലക്സ്‌ പോള്‍ സംഘത്തിന്‍റെ ഗാനമേളക്ക് ആദ്യം നാല്‍വര്‍ , സംഘം ചേര്‍ന്ന്‍ 'സ്റ്റെപ്സ്' വെക്കുന്നുണ്ട്. പിന്നെ ലക്ഷ്മി റായ്‌ വന്ന്‍ സംഘംചേര്‍ന്ന്‌ 'സ്റ്റെപ്സ്' വെക്കുന്നുണ്ട്. അതിനുശേഷം നാല്‍വര്‍സംഘത്തിന്‍റെ ഭാര്യാസ്‌ വന്ന്‍ 'സ്റ്റെപ്സ്' വെക്കുന്നുണ്ട്. ഏതായാലും പഴയ പാട്ടെടുത്ത് ഇടിച്ചിടിച്ച് ഇഞ്ച പരുവമാക്കിയില്ല, ഭാഗ്യം.

ഈയിടെയായി ചോന്ന വരയില്ലാതെയും ടൈറ്റില്‍ കാണുവാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ട്. ചിത്രത്തിലെ സുദീര്‍ഘമായ ടൈറ്റില്‍ ആനിമേഷന്‍ നന്നായി അനുഭവപ്പെട്ടു. എങ്കിലും ഇത്രയും സമയം വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന്‍ തോന്നുന്നു.

തീയേറ്ററില്‍ അഴിഞ്ഞാടുക എന്നതാണ് കാഴ്ചയില്‍ പുതുതലമുറയുടെ സംസ്കാരം. നൃത്തം ചെയ്യും(?), ഫോണ്‍ വിളിക്കും, പുതിയ പുതിയ തമാശകള്‍ പറയും, തുപ്പി നിറക്കും ഇടക്ക്‌ ചിത്രവും കാണും. സ്കൂള്‍ തലം മുതലേ ചലച്ചിത്രം ഇപ്പോള്‍ ഒരു പഠനവിഷയമാണ് എന്നാണ് അറിയുന്നത്. എന്താണാവോ ഇവരെയൊക്കെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്?

ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കുന്നതിന് SMS, Online തുടങ്ങി വിവിധങ്ങളായ സംവിധാനങ്ങളുണ്ടിന്ന്‍. ഇവിടെയും പത്രത്തിലും പിന്നെ തീയേറ്ററിന് മുന്‍പിലും പ്രദര്‍ശനസമയം രേഖപ്പെടുത്തിയാലും ആള്‍ക്കൂട്ടം കണ്ടാല്‍ 10-15 മിനിറ്റ് മുന്‍പേ പടം തുടങ്ങണം ഓപ്പറേറ്റര്‍ക്ക്. ഇതൊന്നും അറിയാതെ കൃത്യസമയത്ത്‌ തീയേറ്ററില്‍ എത്തുന്ന പ്രേക്ഷകനോ അത്രയും നേരത്തെ ചിത്രം നഷ്ടം. ഇരുട്ടില്‍ തപ്പിതടഞ്ഞെത്തുന്ന പ്രേക്ഷകനോ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് തലവേദനയും. എത്ര ശ്രമിച്ചാലും അഞ്ചില്‍ കൂടുതല്‍ വെടി പൊട്ടിക്കുവാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, എന്നാ പിന്നെ സമയത്തിന്‌ പൊട്ടിച്ചാ പോരേ എന്‍റെ ഓപ്പറേറ്ററേ...

വാണിജ്യവിജയങ്ങള്‍ എളുപ്പത്തില്‍ സൃഷ്ടിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്ന വഴിയാണ് പഴയ വിജയ ചിത്രങ്ങളുടെ തുടര്‍ച്ചകളെന്ന്‍ പണ്ടേ തെളിയിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന്‍ കരുതി ഇത് ഒരു ശീലമാക്കരുത്.... അണ്ണാ, ഒരു നാലാം ഭാഗം കൂടി ഉണ്ടാക്കി ഞങ്ങളെ വെറുപ്പിക്കരുത്.

ആകെത്തുക: കുറഞ്ഞപക്ഷം ഇതൊരു 'താന്തോന്നി'ത്തരമല്ല. നാല്‍വര്‍സംഘത്തോട് മലയാളിക്കുള്ള ഇഷ്ടം ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ഒരു വാണിജ്യവിജയമായേക്കും.